Dachy zielone - wytyczne projektowania.

1. Dobór układu warstw dachu.
2. Systemy dachów zielonych TAGRA-MATRIX.
3. System odwodnienia.
4. Wybór rodzaju zazielenienia.

W Polsce nie ma norm odnoszących się do dachów zielonych, dlatego też wzięto pod uwagę wymagania norm niemieckich DIN 4095 (warstwa drenująca) i DIN 18195 (hydroizolacja) oraz wytyczne FLL- Niemieckiego Towarzystwa Naukowo-Badawczego Krajobrazu i Rolnictwa.
Przy projektowaniu dachów zielonych konieczna jest współpraca architekta, konstruktora i architekta krajobrazu. Należy przy tym kierować się kryteriami ekonomicznymi oraz prostotą rozwiązania gwarantującą niezawodność i szczelność dachu, ponieważ każda ewentualna nieszczelność to konieczność przeprowadzenia kosztownego remontu, związanego z usuwaniem i ponownym odtwarzaniem wielu warstw składowych dachu.

1. Dobór układu warstw dachu.

Rozwiązanie dachu zielonego opiera się na układzie wielowarstwowym, którego podstawą są cztery zasadnicze elementy:
- hydroizolacja,
- termoizolacja,
- warstwa drenująca,
- warstwa wegetacyjna.
1.1 Dobór hydroizolacji.

System izolacji wodoszczelnej ogrodów dachowych musi się charakteryzować następującymi cechami:
- wodoodporność,
- odpowiednia odporność na ściskanie,
- skuteczne zabezpieczenie przed przerastaniem korzeniami roślin,
- całkowita odporność na hydrolizę, kwasy humusowe,
- pełna odporność na środki chemiczne i nawozy,
- całkowita odporność biologiczna na pleśnie, grzyby .

W ostatnich latach w budownictwie powstały nowe w pełni syntetyczne, bezkonkurencyjne w stosunku do tradycyjnych materiały. W dziedzinie hydroizolacji takim materiałem jest EPDM.
Folia hydroizolacyjna EPDM Firestone jest wysokoelastycznym materiałem w zakresie temperatur od -45 oC do + 150 oC i nie ulega uszkodzeniu pod wpływem mikroorganizmów i kwasów humusowych oraz agresywnych związków chemicznych obecnych w powietrzu czy też nawożonej glebie. Inną ważną zaletą to możliwość stosowania dużych arkuszy od 3,05 m do 15,25 m szerokości i długości od 30,5 do 61,0 m co zdecydowanie ogranicza ilość połączeń na dachu i potencjalne ryzyko nieszczelności na złączu. Dla porównania na dachu pokrytym papą o pow. 1.000,0 m2 występuje około 1.100,0 mb połączeń, a przy zastosowaniu membrany EPDM od 60,0 do 350,0 mb zależnie od szerokości arkusza, przy użyciu rolek o dł. 30,5 m. Arkusze łączy się na zimno przy pomocy taśmy samowulkanizującej gwarantując jednorodność materiału na całym dachu. Nawet w niskich ujemnych temperaturach EPDM jest wysokoelastyczny i umożliwia pracę na dachu w czasie mroźnej zimy. Badania Instytutów w Niemczech i Wielkiej Brytanii wykazały, że hydroizolacja EPDM jest idealnym materiałem dla dachów zielonych.

Tabela z własnościami EPDM Firestone.

WŁASNOŚCI FIZYCZNE

  Wartość Wartość
Wytrzymałość na rozciąganie:

8,0 N/mm2

UE Atc

Wydłużenie przy zerwaniu:  

 

  produkt nowy

380%

UEAtc

  produkt postarzony
  termicznie

300%

UEAtc

Wytrzymałość na rozerwanie:

14,6 N/mm

DIN 53507

Nasiąkliwość wody:

0.21%

UEAtc

Zginanie na zimno:

-45OC

ASTM D-746

Odporność na przebicie korzeniami:

Brak przebicia

DIN 4062

Odporność na ozon:

Brak pękania

DIN 7864

 

OPIS

Grubość 1.0 mm
Waga 1,17 kg/m2
Szerokość 6.10 m, 9.15 m, 12.20 m, 15.25 m
Długość 30.5 m, 45.75 m, 61 m
Zależnie od potrzeb i przyjętego rozwiązania EPDM może być mocowany:
   - mechanicznie,
   - za pomocą kleju,
   - przy pomocy balastu.

W praktyce stosowane są obecnie jeszcze tradycyjne materiały hydroizolacyjne, lecz ich udział w tym rynku ciągle maleje.
Firmy produkujące papy termozgrzewalne czy folie hydroizolacyjne przedstawiają warunki przy jakich mogą być one stosowane na dachy zielone. Hydroizolacje dachów wykonywane z pap są bardzo pracochłonne i kosztowne ze względu na konieczność stosowania dwóch lub trzech warstw wykonywanych z wąskich pasów oraz konieczność stosowania dodatkowej membrany lub wkładek metalowych, odpornych na przerastanie przez korzenie roślin. Wadą pap jest też bardzo niska lub całkowity brak elastyczności zwłaszcza przy niskich temperaturach w okresie jesienno-wiosennym ( a więc przez ponad połowę roku!) i bardzo duża ilość połączeń, co zwiększa ryzyko nieszczelności dachu.

Stosowanie folii PCV też pociąga za sobą szereg niedogodności. Stosuje się rolki o szerokości nie przekraczającej 1.80 m, które łączy się poprzez zgrzewanie gorącym powietrzem na zakładach. W miejscach tych następuje znaczne obniżenie elastyczności folii. Niektóre folie PCV są nieodporne na rozkład przez mikroorganizmy, a niektóre stabilizatory termiczne zawarte w folii są rozkładane przez grzyby pleśniowe. Inną cechą niekorzystną jest też mała odporność zmęczeniowa.

1.2. Dobór termoizolacji.

Stosowane na dachu materiały termoizolacyjne muszą być odporne na deptanie, wpływ temperatury oraz nie mogą zmieniać w czasie swojej formy i wymiarów. Płyty termoizolacyjne muszą być układane ściśle obok siebie tak, aby ograniczyć ewentualność powstawania mostków termicznych. Zaleca się z tego względu stosowanie dwóch cieńszych warstw zamiast jednej grubej, lub stosowanie płyt z fazowanymi obrzeżami.

Najczęściej używa się następujących materiałów:
   - twardy styropian, np. FS 20,
   - twarda wełna mineralna typu DACHROCK,
   - twarda pianka poliuretanowa,
   - tzw. styropian ekstrudowany.

Dobór grubości termoizolacji uzależniony jest oczywiście od przyjętego stopnia izolacyjności dachu. Norma PN-91/B-02020 wymaga takiej izolacji cieplnej stropodachów, aby uzyskać współczynnik U< 0,30 W/m2 x K.
W przypadku umieszczenia termoizolacji nad warstwą hydroizolacji należy pamiętać o obniżeniu współczynnika "k" przy zalaniu wodą.

1.3 Warstwa ochronna, przekładkowa.

Warstwa ta oddziela warstwę drenażową od warstwy hydroizolacji lub też od termoizolacji w zależności od przyjętego systemu rozwiązania dachu. Zaleca się stosowanie geowłókniny polipropylenowej. Przy układaniu warstwy drenażowej bezpośrednio na hydroizolacji zaleca się stosowanie geowłókniny o gramaturze min. 350 g/m2, np. GEON 350. Natomiast jeżeli warstwa drenażowa układana jest bezpośrednio na warstwie termoizolacji wystarczające jest zastosowanie geowłókniny o gramaturze min. 200 g/m2 np. GEON 200. W miejscach silniej obciążonych, np. tam, gdzie są przewidywane chodniki, rekomenduje się geowłókninę o gramaturze min. 500 g/m2, np. GEON 500, a w miejscach o dużych obciążeniach np. drogi z ruchem samochodów do 3,5 T geowłókninę o gramaturze min. 800 g/m2, np. GEON 800. Geowłókniny rozkłada się luźno z zakładami 10-15 cm.

1.4 Dobór warstwy drenażowej.

Warstwa drenażowa zapewnia stały i pełny odbiór wody z warstwy wegetacyjnej i kieruje ją do odpływów. Może służyć też do gromadzenia wody, w przypadku, gdy otwory przelewowe znajdują się powyżej hydroizolacji tworząc w ten sposób płytki zbiornik i regulując zdolność akumulacji wody. Stosuje się wiele różnych rozwiązań w zależności od nośności konstrukcji i przyjętego rozwiązania. Najpopularniejszym i najtańszym jest stosowanie w warstwie drenażowej żwiru rzecznego o granulacji 8/32 mm lub warstwy keramzytu. Przyjmuje się do projektowania, że gęstość nasypowa keramzytu wynosi ok. 400 kg/m3, a żwiru ok. 2000 kg/m3. Zaleca się stosowanie warstwy drenażowej na całej powierzchni dachu również pod chodnikami płytowymi lub tarasami, oraz pod nawierzchnie jezdne. Przy bardzo dużych połaciach dachowych wskazany jest podział na poszczególne strefy odwodnienia np. przez kliny wklejone w hydroizolację. W razie jej uszkodzenia można łatwiej zlokalizować usterkę i ją naprawić.

Grubość warstwy drenażowej przyjmuje się zależnie od przyjętego rodzaju zazielenienia i wynosi dla:
   - zazielenienia ekstensywnego - od 6,0 do 9,0 cm,
   - zazielenienia intensywnego - od 10,0 do 30,0 cm w zależności od opinii i sugestii architekta zieleni.

1.5 Dobór warstwy filtrującej.

Pomiędzy warstwą wegetacyjną a drenującą stosuje się warstwę filtrującą. Powszechnie stosuje się geowłókninę polipropylenową o gramaturze min. 200g/m2, np. GEON 200. Jest ona obojętna chemicznie i biologicznie. Ma ona też zdolność gromadzenia wody, która może zostać wykorzystywana przez rośliny. Geowłókninę rozkłada się luźno z zakładami 10 cm, na warstwie drenażowej.

1.6. Dobór warstwy wegetacyjnej.

Warstwa ta powinna mieć:
   - stabilną strukturę dzięki odpowiedniemu uziarnieniu, co umożliwia dobre odprowadzenie nadmiaru
      wody do warstwy drenującej w stanie całkowitego nasycenia wodą,
   - składniki mineralne odżywcze specjalnie dobrane powinny zapewniać dużą zdolność gromadzenia
      wody w okresach suszy,
   - niezbędne składniki odżywcze z dużą ilością organicznych części włóknistych, które zwiększają
     odporność podłoża na siłę ssącą wiatru.

Warstwę wegetacyjną zwykle tworzy humus przemieszany z materiałami pochodzenia mineralnego. Warstwa wegetacyjna powinna mieć grubość od 10 do 15 cm dla upraw ekstensywnych, dla intensywnych niskich do 35 cm. Natomiast dla upraw intensywnych wysokich stosuje się grubość warstwy od 35 do 250 cm w zależności od wysokości roślinności. Im wyższa roślinność tym grubsza musi być warstwa wegetacyjna. Są to wartości orientacyjne a decyzje powinien podjąć architekt krajobrazu, po uwzględnieniu wymagań roślin, które będą tam posadzone.

2. Systemy dachów zielonych TAGRA-MATRIX.

Tworząc system dachów zielonych TAGRA-MATRIX postawiliśmy sobie za cel stworzenie rozwiązania zapewniającego trwały efekt poprzez całkowitą szczelność dachu oraz prostotę i ekonomikę rozwiązania.

SYSTEM TAGRA-MATRIX CLASSIC

Jest to rozwiązanie tradycyjne, gdzie płyty termoizolacyjne są układane na warstwie hydroizolacji z folii EPDM Firestone o gr. 1,14 mm. Układ ten był stosowany przez wiele lat i wynikał z możliwości technicznych ówcześnie stosowanych materiałów. Płyty termoizolacji zabezpieczały przede wszystkim papy przed skutkami nagłych zmian temperatur, działaniem niskich temperatur oraz uszkodzeniami mechanicznymi w czasie zakładania ogrodu na dachu. Wadami tego rozwiązania jest konieczność stosowania bardzo drogich materiałów termoizolacyjnych. Inną niedogodnością jest obniżenie współczynnika oporu cieplnego dachu po zalaniu termoizolacji wodą.

Plik CAD (1,45 MB)

1. Warstwa konstrukcyjna
2. Klej Bonding Adhesive
3. Taśma wzmacniająca RPF Strip
4. Hydroizolacja - folia EPDM Firestone
5. Termoizolacja
6. Geowłóknina GEON 200
7. Warstwa humusu
8. Krawężnik betonowy
9. Żwir płukany 8-32 mm
10. Obróbka blacharska mocująca termoizolację
11. Deska drewniana 28 mm
12. Obróbka blacharska attyki
13. Płaskownik Firestone mocowany w rozstawie co 300 mm

 

 

Pobierz plik CAD (1,45 MB)

1. Dowolny wpust dachowy z kołnierzem EPDM
2. Żwir płukany 8-32 mm
3. Żwir płukany 8-32 mm
4. Warstwa humusu
5. Studzienka rewizyjna perforowana
6. Geowłóknina GEON 200
7. Termoizolacja
8. Hydroizolacja - folia EPDM Firestone
9. Warstwa konstrukcyjna

 

SYSTEM TAGRA-MATRIX NEW

Stosowanie folii EPDM umożliwia wykonanie dachu zielonego w najprostszej formie. Na warstwę nośną (strop) układa się paroizolację w postaci folii PE 0,2 mm, następnie warstwę termoizolacji z twardego styropianu lub twardej wełny mineralnej. Na termoizolacji układa się folię EPDM Firestone o gr. 1,14 mm, dociskając ją kolejnymi warstwami, a więc geowłókniną, warstwą drenażową i warstwą wegetacyjną. W efekcie tego otrzymujemy dach balastowy, gdzie górne warstwy są balastem dla EPDM.

Plik CAD (1,45 MB)

1. Warstwa konstrukcyjna
2. Klej Bonding Adhesive
3. Taśma wzmacniająca RPF Strip
4. Geowłóknina GEON 200
5. Termoizolacja
6. Hydroizolacja - folia EPDM Firestone
7. Warstwa humusu
8. Krawężnik betonowy
9. Żwir płukany 8-32 mm
10. Obróbka blacharska mocująca termoizolację
11. Deska drewniana 28 mm
12. Obróbka blacharska attyki
13. Płaskownik Firestone mocowany w rozstawie co 300 mm
14. Uszczelniacz Lap Sealant
15. Ciągła warstwa uszczelniacza Water Block
16. Kształtownik wykończeniowy Firestone mocowany co 200 mm

 

System ten ma następujące zalety:

   - możliwość wykonania hydroizolacji bez względu na porę roku i temperaturę, pod warunkiem braku 
     opadów atmosferycznych,
   - możliwość wykorzystania tanich materiałów termoizolacyjnych, co pozwala znacznie obniżyć koszty,
   - brak zalewania termoizolacji wodą, a więc stały współczynnik "k" dla dachu,
   - prosty układ warstw i łatwość wykonania,
   - znaczne ograniczenie możliwości popełnienia błędów w trakcie realizacji,
   - niezawodność systemu i trwałość liczona w dziesiątkach, a nawet setkach lat.




Przykładowe rozwiązania wpustów dachowych z zastosowaniem Geberit Pluvia dla różnych wariantów dachów zielonych:

Przykład wpustu dachowego Geberit Pluvia dla dachu "zielonego" intensywnego z retencją w systemie Tagra-Matrix New



  1.  Warstwa konstrukcyjna.
  5.  Termoizolacja.
  6.  Hydroizolacja - folia EPDM Firestone.
  7.  Warstwa humusu.
  9.  Żwir płukany 8-32 mm.
18. Studzienka rewizyjna perforowana.
19. Połączenie nierozłączne wpustu z rurą odpływową.
20. Izolacja przeciwroszeniowa.
21. Podgrzewacz wpustu.
22. Element podstawowy wpustu dachowego.
23. Wpust dachowy.
24. Zestaw przyłączeniowy paroizolacji.
25. Izolacja ochronna.
26. Kołnierz przyłączeniowy z EPDM.
27. Rura drenażowa.
28. Paroizolacja.



Przykład wpustu dachowego Geberit Pluvia dla dachu "zielonego" ekstensywnego bez drenażu.



  1.  Warstwa konstrukcyjna.
  4.  Geowłóknina PP min. 200 g/m2.
  5.  Termoizolacja.
  6.  Hydroizolacja - folia EPDM Firestone.
  7.  Warstwa humusu.
  9.  Żwir płukany 8-32 mm.
19. Połączenie nierozłączne wpustu z rurą odpływową.
20. Izolacja przeciwroszeniowa.
22. Element podstawowy wpustu dachowego.
23. Wpust dachowy.
24. Zestaw przyłączeniowy paroizolacji.
25. Izolacja ochronna.
26. Kołnierz przyłączeniowy z EPDM.
28. Paroizolacja.



Przykład wpustu dachowego Geberit Pluvia dla dachu "zielonego" intensywnego.



  1.  Warstwa konstrukcyjna.
  4.  Geowłóknina PP min. 200 g/m2.
  5.  Termoizolacja.
  6.  Hydroizolacja - folia EPDM Firestone.
  7.  Warstwa humusu.
  9.  Żwir płukany 8-32 mm.
18. Studzienka rewizyjna perforowana.
19. Połączenie nierozłączne wpustu z rurą odpływową.
20. Izolacja przeciwroszeniowa.
22. Element podstawowy wpustu dachowego.
23. Wpust dachowy.
24. Zestaw przyłączeniowy paroizolacji.
25. Izolacja ochronna.
26. Kołnierz przyłączeniowy z EPDM.
27. Rura drenażowa.
28. Paroizolacja.



Przykład wpustu dachowego Geberit Pluvia dla dachu "zielonego" ekstensywnego z drenażem.



  1.  Warstwa konstrukcyjna.
  4.  Geowłóknina PP min. 200 g/m2.
  5.  Termoizolacja.
  6.  Hydroizolacja - folia EPDM Firestone.
  7.  Warstwa humusu.
  9.  Żwir płukany 8-32 mm.
18. Studzienka rewizyjna perforowana.
19. Połączenie nierozłączne wpustu z rurą odpływową.
20. Izolacja przeciwroszeniowa.
23. Wpust dachowy.
25. Izolacja ochronna.
26. Kołnierz przyłączeniowy z EPDM.
27. Rura drenażowa.
28. Paroizolacja.



 

Więcej detali architektonicznych niezbędnych przy projektowaniu dostępnych jest w części Projektowanie dachów z folii EPDM

3. System odwodnienia.

3.1   Spadek dachu

Dla dachów zielonych rekomenduje się minimalny spadek 2%, dopuszcza się jednak pochylenie dochodzące nawet do 30%. Wykonuje się także tzw. dachy bezspadkowe, zwłaszcza gdy jest potrzebny podwyższony zapas wody spiętrzonej na hydroizolacji (maksymalnie 2/3 warstwy drenażowej). Realizuje się przez zamontowanie elementów spiętrzających zakładanych nad wpustami dachowymi. Przy nachyleniach powyżej 250 konieczne jest stosowanie dodatkowych elementów konstrukcyjnych takich jak progi faliste, ruszty z łat, i.t.p.

Odprowadzenie wód opadowych.

Należy tak rozmieścić koryta odwadniające i wpusty aby nie doprowadzić do ich niedrożności podczas gwałtownych opadów. Ilość otworów odwadniających jest taka sama, jak w przypadku normalnego dachu.

Przy systemach odwodnień grawitacyjnych, średnica rur odpływowych powinna wynosić minimum 150 mm, a przy systemie ciśnieniowym (gdy woda jest wtłoczona w rurę i wypełnia cały przekrój spustowy) średnica może być zmniejszona do 50 mm.
Wywietrzniki, wpusty i kominy powinny być pokryte EPDM na minimalną wysokość 15 cm od powierzchni warstwy wegetacyjnej i dodatkowo dobrze chronione przed uszkodzeniami mechanicznymi w czasie użytkowania dachu, np. obróbkę blacharską.
Powinny być zamontowane nad każdym wpustem studzienki kontrolne służące do oczyszczania standardowych odpływów wody z dachu. Nad każdym odprowadzeniem wody z dachu powinna być zamocowana kontrolka wykonana z polietylenu.
Tarasowe rynny odwadniające umożliwiają liniowe odwodnienia dachów i tarasów w miejscu styku połaci z elewacją wyższych kondygnacji (wejścia, drzwi balkonowe, itd.). Tarasowe rynny można indywidualnie dopasować i łączyć tworząc sieć odwodnień liniowych. Taka rynna jest zwykle wykonana z plastiku i ma ocynkowaną lub plastikową kratkę. Przejścia przez dach powinny być w miarę możliwości komasowane, aby na dachu ograniczyć liczbę połączeń. Dylatacje budynku powinny być łatwe do kontroli i nie należy ich zazieleniać.
Wokół wszystkich elementów, które przechodzą przez dach, biegną wzdłuż ścian i attyk wymagane jest wysypanie pasa ze żwiru o granulacji 16/32 mm i szerokości ok. 50 cm, lub położenie płyt chodnikowych co ułatwia odpływ wody i zapobiega zarastaniu przez rośliny oraz stanowi część ochrony przeciwogniowej. Jeżeli wielkopowierzchniowe zazielenienia są podzielone co 40 m pasami o szerokości min. 1 m wykonanymi ze żwiru lub płyt betonowych to uznaje się dachy zielone typu ekstensywnego za "pokrycia dachowe nierozprzestrzeniające ognia". Dachy intensywnie zazieleniane, ponieważ są z reguły nawodnione i pielęgnowane więc nie mają specjalnych wymagań co do ochrony przeciwpożarowej. Uważa się je za odporne na lecące iskry i ciepło promieniowania. Należy też pamiętać o regularnych przeglądach styków i wpustów dachowych każdego roku. Oddzielenie żwiru od warstwy wegetacyjnej może być zrealizowane poprzez krawężniki betonowe lub inne elementy z betonu, najlepiej prefabrykowane.

4. Wybór rodzaju zazielenienia.

Zielony dach może być zarówno ogrodem z drzewami, jak i zwykłym trawnikiem. Jest duża różnorodność rozwiązań w literaturze i praktyce europejskiej, dlatego też poniżej wybrano zalecenia najbardziej przydatne w naszym klimacie do projektowania i wykonywania zielonego dachu.
Rozwiązania takich dachów zależą nie tylko od rodzajów wybranych roślin i ich rozmieszczenia, ale też od wielu czynników takich, jak nachylenie dachu, typ izolacji termicznej, możliwość przenoszenia obciążeń (chodniki dla pieszych i drogi dla pojazdów), itd.
Ogrody na dachach można już zakładać na stropach przenoszących obciążenie od 80 kg/m2.

Ze względu na gatunki roślin można wyróżnić trzy podstawowe rodzaje zazielenienia:

ekstensywne: sadzi się rośliny niskie o niewielkich wymaganiach wegetacyjnych, które potrafią samodzielnie się utrzymać i rozwijać jak roślinność stepowa. Wymagają początkowo pielenia dopóki nie powstanie zwarty kobierzec. Wymaga się regularnego usuwania siewek i innych roślin niepożądanych, których nasiona są przenoszone przez ptaki i wiatr. Należy je sporadycznie pielęgnować i nie trzeba nawadniać.

- intensywnie niskie: sadzi się wszystkie rodzaje roślin (z wyjątkiem drzew) tj.: byliny, krzewy, tworzy się trawniki. Można też zrobić oczko wodne z roślinami. Wymagane są zabiegi pielęgnacyjne jak w każdym ogrodzie oraz należy wiosną nawozić dobranymi odpowiednio do roślin nawozami mineralnymi.

- intensywnie wysokie: obejmuje sadzenie wszystkich rodzajów roślin: bylin, krzewów, traw i sporadyczne sadzenie drzew. Jest to porównywalne z wolnymi terenami zielonymi. Stosowane rośliny mają duże wymagania co do pielęgnacji oraz regularnego zaopatrzenia w wodę i substancje odżywcze. Układ warstw musi być starannie dobrany pod względem gromadzenia i odprowadzenia nadmiaru wody. Przy zazielenieniu intensywnym często projektuje się nawadniania (podlewania), które są wykorzystywane w czasie suszy. Ze względu na niebezpieczeństwo związane z silnym wiatrem jest rzeczą ważną, aby strefa wegetacyjna była zwarta jak najszybciej, dlatego należy położyć szczególny nacisk na fachowe sadzenie i stabilność świeżo nałożonego podłoża.

Decyzja o doborze roślin należy pozostawić inwestorowi i architektowi zieleni, natomiast poniższe sugestie należy traktować jako orientacyjne.

a) Rośliny polecane do uprawy w ogrodzie ekstensywnym:
Aster alpejski (Aster alpinus), dąbrówka rozłogowa (Ajuga reptans), dziewięćsił bezłodygowy (Carlina acaulis), dzwonek karpacki (Campanula carpatica), floks szydlasty (Phlox subulata), gęsiówka alpejska (Arabis alpina), goździk kartuzek (Dianthus carthusianorum), karmnik ościsty (Sagina subulata), kosaciec niski (Iris pumila), kostrzewa sina (Festuca glauca), len złocisty (Linum flavum), macierzanka piaskowa (Thymus serpyllum), rojniki (Sempervivum), rozchodniki (Sedum), skalnice (Saxifraga), smagliczka skalna (Alyssum saxatile), ukwap dwupienny (Antennaria dioica), wrzos (Calluna), zawciąg nadmorski (Armeria maritima).

b) Rośliny polecane do uprawy w ogrodzie intensywnym:
Nieduże drzewa i krzewy liściaste, np. berberysy (Berberis), irgi (Cotoneaster), ligustr (Ligustrum), pięciornik krzewiasty (Potentilla fruticosa), pigwowiec (Chaenomeles), róże (Rosa), tawuły (Spiraea). Karłowe odmiany drzew i krzewów iglastych, np. cisy (Taxus), jałowce (Juniperus), sosny (Pinus). Niskie byliny, np. aster gawędka (Aster amellus), kosaciec bródkowy (Iris barbata), mikołajek (Eryngium), nachyłek okółkowy (Coreopsis verticillata), tawułki (Astilbe), złocienie (Chrysanthemum) i rośliny cebulowe.

 

| Witamy | O firmie | Kontakt |


Copyright (C) 1999-2008 Biuro Handlu Zagranicznego TAGRA-MATRIX sp. z o.o.
ul. Hawelańska 1, 61-625 Poznań, tel. (061) 855-18-97, 855-18-98
Ta strona jest częścią ramy. Jeśli nie widzisz całej witryny kliknij tutaj